9,9 C
Warszawa
wtorek, 24 maja, 2022

Bezrobocie

Must read

Problematyka bezrobocia od dawna przyciąga uwagę teoretyków i polityków gospodarczych. W okresie kryzysu lat trzydziestych XX stulecia w rozwiniętych krajach kapitalistycznych bezrobocie przekroczyło 25 proc.  ogólnych zasobów siły roboczej i stało się jasne, że zjawisko to jest poważnym problemem społecznym i ekonomicznym.

     Reakcją teorii ekonomii na ten kryzys była teoria J.M Keynesa, który podjął próbę wyjaśnienia mechanizmów powstawania bezrobocia oraz sposobów jego zwalczania. Przez prawie cztery dziesięciolecia od czasów Keynesa bezrobocie utrzymywało się w większości rozwiniętych krajów kapitalistycznych na stosunkowo niskim poziomie. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych nastąpił ponowny wzrost bezrobocia w krajach rozwiniętych, w rezultacie czego zagadnienie bezrobocia z powrotem zajęło czołowe miejsce w debacie ekonomicznej teoretyków i polityków gospodarczych. Do wzrostu zainteresowania tym zagadnieniem przyczynił się również wzrost bezrobocia w latach dziewięćdziesiątych XX wieku w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, w związku z wykonującymi się w tych krajach procesami transformacji w kierunku gospodarki rynkowej.

      Zainteresowanie teorii ekonomii i polityki gospodarczej problematyką bezrobocia wynika z przeświadczenia o negatywnych skutkach tego zjawiska. Nie tylko bowiem oznacza ono pogorszenie poziomu życia osób bezrobotnych, frustrację, wzrost niezadowolenia i rozwój szeregu niekorzystnych zjawisk społecznych, ale również – w płaszczyźnie makroekonomicznej – niepełne wykorzystanie zasobów siły roboczej, produkcję niższą od potencjalnej oraz pogorszenie stanu budżetu państwa. Wobec takiego przeświadczenia dosyć powszechne jest przekonanie o konieczności interwencji państwa, zmierzającej do ograniczenia tego zjawiska.

      Urzędy statystyczne podają informacje o liczbie bezrobotnych. Powstaje pytanie, kto powinien być uwzględniany w tych statystykach? Czy należałoby uwzględnić każdą osobę niepracującą? Jest oczywiste, że nie można pozytywnie odpowiedzieć na to pytanie. Byłoby też wysoce wątpliwe uwzględnienie osób nieposzukujących pracy, jak np. rodziców, którzy decydują się na pozostanie w domu i wychowywanie dzieci. Także emerytów i dzieci.

      W najczęściej przyjmowanych przez ekonomistów definicjach bezrobocia podkreśla się, że zjawisko to oznacza sytuację, w której część osób w wieku produkcyjnym, zdolnych gotowych do pracy, na typowych warunkach występujących w gospodarce, pozostaje bez pracy, pomimo podejmowanych poszukiwań pracy.

     Z powyższych definicji wynika, że bezrobotni są częścią ludności w wieku produkcyjnym. Ogólnie biorąc, ludność w wieku produkcyjnym można podzielić na aktywnych zawodowo i biernych zawodowo. Do aktywnych zawodowo zaliczamy te osoby w wieku produkcyjnym, które są zdolne do pracy i gotowe do jej podjęcia na typowych warunkach istniejących w gospodarce. Pozostałe osoby w wieku produkcyjnym tworzą grupę biernych zawodowo. Stosunek liczby aktywnych zawodowo, a więc zasobów siły roboczej, do liczby ludności w wieku produkcyjnym nazywamy współczynnikiem aktywności zawodowej. Im wyższy ten współczynnik, tym większa część ludności w wieku produkcyjnym chce pracować zawodowo.

Wysokość współczynnika aktywności zawodowej zależy od szeregu czynników. Do najważniejszych należy zaliczyć: poziom i zmiany stawek płac, preferencje jednostek w zakresie kształcenia, modelu rodziny, liczby dzieci w rodzinie i sposobu ich wychowywania, a także możliwości znalezienia pracy.

- Advertisement -spot_img

More articles

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

- Advertisement -spot_img

Latest article