8,3 C
Warszawa
poniedziałek, 26 września, 2022

Władysław Belina-Prażmowski – pierwszy ułan II Rzeczpospolitej

Must read

Urodzony 3 maja 1888 r. w Ruszkowcu. Jego ojciec Hipolit był powstańcem styczniowym i należał do oddziału jazdy gen. Dionizego Czachowskiego. Matką była druga żona, Bronisława z Dudelskich.

Prażmowski od najmłodszych lat przejawiał zainteresowanie wojskowością, jeździectwem, a przede wszystkim odznaczał się ułańską fantazją. Nazywano go zresztą w późniejszych latach pierwszym ułanem II Rzeczpospolitej. Jako młody chłopak stracił dwa palce w wyniku wybuchu chałupniczego ładunku, którego był konstruktorem. W czasach szkolnych zaś wydalono go z gimnazjum za organizację kołka niepodległościowego. Naukę kontynuował w prywatnym warszawskim gimnazjum Michała Rychłowskiego, a następnie na politechnice lwowskiej i Akademii Górniczej w Leoben.

W 1909 r. wstąpił do Związku Walki Czynnej, gdzie poznał Kazimierza Sosnkowskiego. Wtedy też zaczął posługiwać się pseudonimem Belina, który pochodził od jego herbu rodowego. Należał również do Związku Strzeleckiego i ukończył tajną Wyższą Szkołę Oficerską Związku Strzeleckiego. Podczas pobytu we Francji, Belgii i Szwajcarii tworzył w środowiskach emigracyjnych koła strzeleckie.

Po powrocie do Polski osiedlił się w Galicji, gdzie został zastępcą komendanta Okręgu Krakowskiego ZWC. W 1914 r. dowodził szkolną kampanią wakacyjną młodzieży z Królestwa Polskiego w Oleandrach pod Krakowem.

Po wybuchu I wojny światowej otrzymał rozkaz zrobienia rozeznania na terenie zaboru rosyjskiego, a w razie konieczności przeszkodzenia Rosjanom w działaniach. Prażmowski wraz sześcioma ochotnikami nie tylko wrócił z misji zwycięsko, ale słynna już „siódemka” powiększyła się o kawalerzystę, który dołączył do nich po stronie rosyjskiej. Grupa zaczęła coraz bardziej rozrastać się aż osiągnęła rozmiar pułku tocząc jednocześnie cały czas ofensywne walki. Dowódca ułanów Legionów Polskich, tzw. „beliniaków” w styczniu 1917 r. został majorem, a w grudniu 1918 r. awansował na podpułkownika.

W lipcu 1917 r. Belina odmówił złożenia przysięgi monarchom państw centralnych za co został pół-internowany i osiedlił się w majątku ziemskim w Godzieszowie na Lubelszczyźnie.
Pod koniec wojny Prażmowski powrócił na wojenny szlak i stoczył walki przeciwko Ukraińcom i bolszewikom. W kwietniu 1919 r. wsławił się zdobyciem Wilna, które zamierzano anektować do odradzającego się państwa polskiego. Zwycięską pasję Beliny przerwało starcie z czerwoną Konarmią Siemiona Buddionnego. Już na samym początku utracono węzeł kolejowy w Równem, a Belina został zmuszony do odwrotu. Wydarzenie to wywołało w Prażmowskim szok, co w efekcie spowodowało problemy z sercem i wymusiło przerwę od wojska, do którego powrócił w sierpniu 1920 r., jednak nie na długo. Jesienią poprosił o przeniesienie do rezerwy, argumentując decyzję problemami zdrowotnymi.

Przejęcie władzy przez Piłsudskiego w 1926 r. otworzyło przed Beliną nowy rozdział. Został on współwłaścicielem firmy zaopatrującej wojsko w broń. W 1931 r. objął urząd prezydenta Krakowa, z którego dwa lata później zrezygnował na rzecz stanowiska wojewody lwowskiego.

Ze względu na pogarszający się stan zdrowia w 1937 r. zdecydował się przejść na emeryturę, jednak zmarł rok później na atak serca podczas pobytu w Wenecji. Jego ciało spoczęło na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Belina-Prażmowski był symbolem odwagi. Nie bał się podejmować wyzwań, czego efektem było odrodzenie kawalerii, której brawura i męstwo uczynił z niej legendę.

źródło:https://wdolnymslasku.com/2022/09/03/wladyslaw-belina-prazmowski-pierwszy-ulan-ii-rzeczpospolitej/

Publikacja powstała dzięki wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź

- Advertisement -spot_img

More articles

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

- Advertisement -spot_img

Latest article